Comments

• قاسم said:
  

  فضای بازی که در آن هستندگان به منصه ی ظهور می رسند خود چیزی است که پوشیده می ماند.

  Heidegger.Das Ding

  اولا برهان چیدن فلسفیدن نیست.چون فلسفه مساله حل نمی کند.علم مساله حل می کند.
  فلسفه مساله را از نو طرح می کندو هر “از نو طرح کردن”ی طبق تعریفی که ارسطو از “پروبلما” دارد منجر به راه می شود.راهی که مساله را روشن می کند.حل نمی کند.
  فلسفه نه مثل علم “گجت ” است و نه مثل دین “مخدر”

  -آبان ۱م, ۱۳۸۷ at ۴:۱۱ ب.ظ
• قاسم said:
  

  من با کسانی که این جرات رو در خودشون می بینند که صدها فیلسوف به تمام معنا مسلمان رو نادیده بگیرند و به راحتی و جهالت بگویند فلسفه اسلامی نداریم موافق نیستم.
  ولی فلسفه ی مسلمین واژه ی مناسبتریست . چرا که یافتن آن “دم ” که ابن سینا یا کندی یا فارابی در آن مسلمان و فیلسوف هر دوبا هم باشند دشوار است.

  -آبان ۱م, ۱۳۸۷ at ۴:۱۷ ب.ظ
• قاسم said:
  

  برای خود شما لحظاتی پیش نیامده که “مجید فیلسوف” را موقتا کنار بگذاری تا “مجید مسلمان” رخصت سخن پیدا کنه؟

  -آبان ۱م, ۱۳۸۷ at ۴:۱۹ ب.ظ
• قاسم said:
  

  ۱٫هر که از راه رسیده :فلسفه اتفاقا کاریست برای “هر که از راه رسیده”
  هر که ادعا میکند اسباب و مقدمات و لوازم میخواهد سوفسطایی استنه فیلسوف.
  گادامر می گوید فرق فیلسوف با سوفسطایی این است که سوفسطایی کسی را از خود نادان تر می داندو به او”یاد می دهد” اما فیلسوف همه را در برابر فلسفه در فهم یکی می داند پس “گفتگو می کند”.من هم با “هر که از راه رسیده “گفتگو می کنم.هر چند خودم هم از راه رسیده باشم یا نه.
  ۲٫فلسفه مسائل علوم را حل نمی‌کند اما مسائل خود را قطعا حل می‌کند : این حکم ناگهان در بین این جملات چطور بدون مقدمه و موخره ظاهر شد؟
  ۳٫چنین قرائتی از مطالب ارسطو :این قرائت از ارسطو نبود.سخن ارسطوست در تعریف “پروبلما”.
  ۴٫ضمنا جای ما هم یه زیارت بکنی کمت نمیاد خسیس!

  -آبان ۲م, ۱۳۸۷ at ۴:۳۷ ق.ظ
• قاسم said:
  

  ۱٫منظورم اینه که دلیل هم بیار برای این که فلسفه مساله حل میکند.من باب مثال یک سوال عرض می کنم:چه دلیلی هست بر این که “پرسش از هستی ” دغدغه ی فلسفه است ؟
  ۲٫درمو رد این که باری فلسفه کار کیست ویلیام جیمز سخنی جالب دارد در کتاب پراگماتیسم:
  فیلسوف احساس می کند انسان هایی که خلق وخوی آنها با خلق وخوی او متفاوت است با سرشت جهان هم خوانی ندارند.و در دلش آنها را بی صلاحیت و در اشتغال فلسفی “خارج از گود” می داند حتی اگر توانایی استدلال آنها بسی برتر باشد…از این رو در بحث های فلسفی ما نوعی ریاکاری بروز می کند.و از قدرتمندترین مقدماتمان ذکری به میان نمی آید.
  ۳٫میخونه ام کجا بود مجید جان! پارسال دهه آخر ماه مبارک تو حرم رضوی بودم.امسال قسمت نشد.دلم گرفته.

  -آبان ۲م, ۱۳۸۷ at ۱۰:۱۱ ق.ظ
• مجید ضیایی said:
  

  پرسش از هستی دغدغه فلسفه نیست بلکه پرسش از احوال موجود از آن جهت که موجود است دغدغه فلسفه است و اینکه چرا، برمیگردد به پیشینه‌ی این علم. موضوع هر علمی اثبات می‌خواهد و بدون اثبات معنا ندارد، ممکن است موضوع یک علم را علم دیگری اثبات کند، اما به هر حال این سلسله نمی‌تواند تا بی‌نهایت ادامه یابد. سرسلسله‌ی این اثبات موضوعی علمی است که موضوع آن نیاز به اثبات نداشته باشد و بتواند موضوع سایر علوم را اثبات کند. پس موضوع آن باید عام ترین موضوعات باشد و عام ترین موضوعات وجود است از جهت موجودیت. پس مسائل این علم که همان علم فلسفه است حول همین موضوع وجود گرد می‌آیند. اما پرسش از هستی به معنای پرسش از هستی هستی‌های خاص دغدغه فلسفه نیست. بلکه پرسش از وجود و عوارض آن مسئله‌ی فلسفه است.

  -آبان ۲م, ۱۳۸۷ at ۱۲:۴۲ ب.ظ

Trackbacks

There are no trackbacks