فلسفه و کلام اسلامی

حضور دل یا حضور قلب با اراده بوجود می‌آید. اراده ی انسان هم به چیزی تعلق نمی گیرد مگر اینکه در آن خیری و یا اثر خاصی سراغ داشته باشد. مثلا اگر منتظر خبر خاصی باشد به محض شروع اخبار، با توجه کامل به سوی آن می‌رود و صداهای اطراف را نمی‌شنود و یا تحمل نمی‌کند.
فرد مومن هم بداند که نماز،‌ معراج اوست. واقعا معراج اوست. راه به معراج رفتن برای انسان بسته نیست و این راه منحصر در نماز است. اگر انسان بداند که این نماز اینقدر اهمیت دارد و این را باور کند،‌ اراده هم حاصل می‌شود. اما واقعا و انصافا، نماز معراج مومن است. این را بدانیم و باور کنیم که راست است.

دومین عامل، فهم تدریجی است. نماز خاصیتی دارد که در صورتی که در حرف ها و اعمال آن دقت شود و حضور قلبی باشد، در هر نماز، فهم جدیدی حاصل می‌شود. شرط آن این است که نه تنها عبارات و اعمال نماز را با توجه به معنا و مفهوم آن انجام دهد، بلکه از صمیم قلب و با اعتقاد راسخ باشد. وقتی می‌گوید خدایا مرا به راه مستقیم هدایت کن، فقط یک معنا نباشد، بلکه از صمیم دل این را از خدا بخواهد و طالب باشد و طلبکار هدایت و بخواهد و التماس کند و وقتی به سجد می‌رود واقا خود را ذلیل بداند در برابر خدا و واقعا از سر کوچکی و بی‌چارگی سر به زمین گذاشته و لب به سخن بگشاید و با اعتقاد راسخ و از صمیم دل بگوید پاک است خدای من و منزه است از توصیفات بشری ما و بزرگ ترین و بالاترین است و من اورا می‌ستایم.

ان شاءالله اگر خداوند توفیق بدهد هر بار مطلبی در باره اسرار نماز با اقتباس از کتب بزرگان مخصوحا اسرارالصلوة مرحوم مبرزا جواد آقا ملکی تبریزی و آداب نماز مرحوم امام خمینی نقل خواهد شد.

احادیث اینچنینی مو را بر بدن سیخ می کند. واقعا استدلالات عمیقی که در این احادیث به کار رفته بی‌مانند ترین استدلال‌های فلسفی است. تعجب می‌کنم که کسانی که دم از این می‌زنند که فلسفه‌ی اسلامی نداریم، از این احادیث بی‌اطلاعند یا اینکه فکر می‌کنند اثمه علم خود را از یونان اخذ کرده اند؟