به علت درخواست کاربران گرامی، منابع آزمون کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی به ممراه توضیحات و راهنمایی های مفید برای داوطلبان گرامی در سایت قرار گرفت.

برای مشاهده بر روی لینک زیر کلیک کنید

منابع کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی

به امید موفقیت

ترتیب مطالب:
۱٫مای شارحه(شرح لفظ، ترجمه)
۲٫هل بسیطه(آیا وجود دارد؟)
۳٫مای حقیقیّه(شرح ماهیت)
۴٫هل مرکّبه(احکام و عوارض)
۵٫لم ثبوت(دلیل ثبوت این احکام)
۶٫لم اثبات( چگونگی اثبات این احکام برای ما)

برخی از موجودات هستند که همه‌ی این مطالب برای آنها صدق می‌کند(مثل موجودات مرکّب) و برخی دیگر هستند که فقط برخی از این مطالب برای آنها هست و برای برخی دیگر، هیچکدام از این مطالب صدق نمی‌کند(مانند غیب ذات)
چون مطلب مای شارحه، مقدّم بر هر چیزی است، واجب الوجود را شرح لفظ می‌دهیم. واجب‌الوجود یعنی چیزی که بذاته و لذاته موجود است. بذاته یعنی نفی حیثیّت تقییدی(بذاته موجود است، برخلاف ماهیات؛ نفی واسطه درعروض) و لذاته یعنی نفی حیثیّت تعلیلی(برخلاف موجودات امکانی؛ نفی واسطه در ثبوت).

نکته: توضیح انواع حیثیّت
حیثیّت اطلاقیّه:اطلاق موضوع است به محمول بدون هیچ قید و شرط
حیثیّت تعلیلیّه:اطلاق موضوع است به محمول به سبب علیّت یک علّت
حیثیّت تقییدیّه:چیزی که مربوط به وجود آن است بعلت تقییدش به ماهیت آنرا به ماهیت نسبت می‌دهیم.
نکته: واسطه در ثبوت گاهی در مقابل واسطه در عروض به کار می‌رود و گاهی در مقابل واسطه در اثبات.در واسطه در عروض، منشأ در اتّصاف ذی‌الواسطه می‌شود ولی بالعرض

نکته: گفتیم واجب الوجود آن چیزی است که حقیقتش بذاته و لذاته موجود است.
بذاته و لذاته، مانند فقیر و مسکین است که اذا اجتمعا افترقا و اذا افترقا
اجتمعا. (توضیح اینکه فقیر و مسکین کلماتی هستند که اگر جدا جدا استفاده
شوند، اجتمعا، یعنی در معنا مثل هم می‌شوند. یک معنا می‌دهند. اما اگر
همراه با هم بکار روند، یعنی در یک جمله بگوید فقیر و مسکین را طعام بده
یعنی اینکه دو معنای مختلف از ایندو اعتبار شده است. پس ادااجتمعا افترقا.
بذاته و لذاته هم به همین صورت است. اگر جدا جدا به کار روند به معنای این
است که موجود مستقلّ قائم بذات است. امّا وقتی با هم به کار می‌روند
معنایشان متفاوت می‌شود. بذاته می‌شود موجودی که قیدی ندارد، با لفظ بذاته
نفی حیثیّت تقییدیه می‌شود
/>و لذاته می‌شود موجودی که علّتی سوای خودش ندارد، یعنی با قید لذاته نفی حیثیّت تعلیلیّه می‌شود از خداوند.

http://esharat.persianblog.ir

به مناسبت آغاز ماه مبارک هم مطلبی که در این وبلاگ دیدم خوب بود
tazkie.blogfa.com

از اینکه مدت زیادی است که تاخیر در پست کردن مطالب پیش می آید عذر خواهی می کنم. علت بیشتر این است که نوشتن این طور مطالب شرایط خاصی می خواهد و بیشتر از همه حرفی برای گفتن داشتن می خواهد و عامل به آن حرف بودن

Think of doing philosophy with children. What picture does this

conjure up? Should we imagine classes slaving over the works of

Plato or listening to a lecture on educational philosophy? Think

again.

Whether it is truth or beauty, friendship or fairness, what?s

right or what?s real, philosophy deals with so many things that

children love to discuss. Set these ideas and concerns in stories

and novels written for children. Add to this the procedures of classroom

inquiry based upon the philosophical tools of reasoning and imaginative

exploration. Top it off with a teacher whose role is to develop

and challenge the students thinking. This is the starting point

for philosophy for children

http://www.p4c.org.nz/

گرچه عنوان رایج این برنامه، فلسفه برای کودکان و نوجوانان است، اما هدفmاین برنامه آموزش  فلسفه  به معنای رایج کلمه به کودکان و نوجوانان هدف اصلی این برنامه، بالا بردن و تقویت قدرت تشخیص، تمیز، استدلال وداوری آنهااست، و در عین حال آشنایی آنها با برخی مفاهیم مورد علاقه و مورد نیازشان از اهداف این برنامه است

این یکی از علمی ترین نتایج فلسفه اسلامی است که خداوند بیشتر از همه هست از همه جهت

یعنی هستن او بیشترین است

خدایا هستن تو.  تو هستی و ما در حضورت به فیض هستی تو نسیمی از بودن را استشمام می کنیم

کمک کن که در راه تو باشیم و با تو و بنده ی تو

و ما را در جوار خودت عاقبت به خیر و متنعم گردان

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8703129747

و از این جهت است که مى‏بینى و مى‏شنوى که: در هر روزگارى که قوى النفس‏دیندارى که حکم او نافذ و جارى بود، از علماى صاحب دیانت، یا امراى‏صاحب سعادت از پى این کار دامن همت‏بر میان زد، و در راه دین و آئین از ملامت وسرزنش مردمان اندیشه نکرد، همه مردمان به طاعات و «مبرات‏» راغب، و تحصیل‏علم و عمل را طالب شدند.و برکات از آسمان بر ایشان نازل، و خیر دنیا و آخرت‏ایشان را حاصل شد.و در هر زمانى که عالم عاملى، یا سلطان عادلى همت‏بر این امرخطیر نگماشت، و این کار عظیم را سهل انگاشت، امر مردم فاسد، و بازار علم و عمل‏کاسته گشته مردم به لهو و لعب مشغول، و به هوا و هوس گرفتار، و خود سر شدند.و یادخدا و فکر روز جزا را فراموش، و از باده معاصى و ملاهى مست و مدهوش گشتند.

و به این سبب در آیات و اخبار، مذمت‏بسیار بر ترک امر به معروف و نهى از منکر شده.

خداى – تعالى – مى‏فرماید:

«لو لا ینهیهم الربانیون و الاحبار عن قولهم الاثم و اکلهم السحت لبئس ما کانوا یصنعون‏»

یعنى: «چرا نهى نمى‏کنند علماء و دانایان، ایشان را ازگفتار گناه و خوردن حرام؟ هر آینه بدکارى است آنچه مى‏کنند» .

و از حضرت رسول – صلى الله علیه و آله – مروى است که: «هیچ قومى نیست که‏معصیت کنند و در میان ایشان کسى باشد که قدرت داشته باشد ایشان را منع کند ونکند، مگر بیم آن است که خداى – تعالى – فروگیرد ایشان را به عذابى که از نزد او نازل‏مى‏گردد» .

و نیز از آن سرور منقول است که فرمود: «باید البته امر به معروف و نهى از منکرنمایید.و الا بدان شما بر شما مسلط مى‏شوند.پس خوبان شما دست‏به دعا بر مى‏دارند ودعاى ایشان به درجه اجابت نمى‏رسد» .

و فرمود که: «خدا عذاب نمى‏کند خواص را به گناه عوام، تا معاصى در میان ایشان‏ظاهر و هویدا گردد و خواص را قدرت بر انکار آنها باشد و انکار نکنند» .

و از حضرت امیر مؤمنان – علیه السلام – منقول است که فرمود: «به درستى که کسانى که پیش از شما به هلاکت رسیدند بدان واسطه بود که مرتکب معاصى شدند، و علماى‏ایشان آنها را نهى نکردند، چون معصیت ایشان به طول انجامید عقوبات الهى بر ایشان‏نازل گردید» .

و فرمود که: «امر به معروف و نهى از منکر، دو مخلوق‏اند از خلقهاى الهى، پس هر که‏یارى کند آنها را خدا او را عزیز کند.و هر که ذلیل کند آنها را خدا او را ذلیل کند» .

و نیز از کلمات آن حضرت است که: «هر که ترک کند انکار منکر را به دل و دست‏و زبان، او مرده‏اى است در میان زندگان‏» . و فرمود که: «رسول خدا ما را امر کرد که ملاقات کنیم با اهل معاصى با روهاى‏درهم کشیده‏» . و از حضرت امام محمد باقر – علیه السلام – مروى است که: «خداوند عالم به شعیب‏نبى وحى فرستاد که: من صد هزار نفر از قوم ترا عذاب خواهم کرد، چهل هزار نفر بدان،و شصت هزار نفر از نیکان.عرض کرد که: پروردگارا! نیکان را چرا؟ خطاب رسید: به‏جهت آنکه «مماشات‏» و سهل انگارى با اهل معصیت کردند و به غضب من غضبناک‏نگشتند» . و حضرت امام جعفر صادق – علیه السلام – فرمود که: «پاکیزه نشد طایفه‏اى که ازاقویاى ایشان حق ضعفاى ایشان گرفته نشد» . و از آن حضرت مروى است که: «خداى – تعالى – دو ملک را فرستاد به شهرى که‏آن را با اهلش سرنگون سازند، چون به آنجا رسیدند، مردى را دیدند که خدا رامى‏خواند و تضرع مى‏کند و زارى مى‏نماید.یکى از آن دو ملک گفت: این مرد رانمى‏بینى؟ گفت: چرا و لیکن آنچه خدا فرموده به جا مى‏آوریم.آن یک گفت: من کارى‏نمى‏کنم تا پروردگار رجوع کنم و از او سؤال کنم.پس مراجعت کرد و عرض کرد:

پروردگارا! چون به این شهر رسیدیم فلان بنده ترا دیدیم که تو را مى‏خواند و تضرع‏مى‏کرد.خداى – تعالى – فرمود: امرى که کردم به جا آورید، به درستى که آن مرد کسى‏است که هرگز در غیظ به جهت امر من متغیر نشده، یعنى در معاصى به غضب نیامده‏» .

و روزى آن حضرت به طایفه‏اى از اصحاب خود فرمودند که: «بر من لازم است که‏بى‏گناهان شما را به گناهکاران مؤاخذه نمایم.و چگونه لازم نباشد و حال اینکه از مردى‏از شما عمل قبیحى به شما مى‏رسد و انکار بر او نمى‏کنید.و از او دورى نمى‏نمائید.واذیت نمى‏رسانید او را تا آن را ترک کند» .

و فرمود که: «البته بار خواهم کرد گناهان نادانان شما را بر علما و دانایان شما. چه چیز باز مى‏دارد شما را که چون از مردى از شما معصیتى به شما برسد به نزد اوبیائید و او را سرزنش کنید و پند و نصیحت کنید؟ ! شخصى عرض کرد که: قبول‏نمى‏کنند.فرمود: از ایشان دورى کنید و از نشستن با ایشان اجتناب نمائید» .

و اخبار بسیار در منع از حاضر شدن در مجالس معصیت، وارد شده، در صورتى که‏نهى از آن، و دفع آن مقدور و ممکن نباشد.

و رسیده است که: «اگر کسى در مجلس معصیت‏حاضر شود لعنت‏بر او نازل‏مى‏شود» .

بنابراین، جایز نیست داخل شدن در خانه‏هاى ظلمه و فساق، در هنگامى که مشغول‏ظلمى یا فسقى باشند.و همچنین جایز یست‏حاضر شدن در مجامعى که در آنهامعصیتى واقع مى‏شود و آدمى قدرت بر دفع آن ندارد، زیرا که: ملاحظه معاصى، بدون‏ضرورت جایز نیست.و عذر اینکه: من قدرت بر دفع آن ندارم مسموع نى.و به این‏سبب بود که: جمعى از پیشینیان، عزلت اختیار کرده و از مردم کناره گرفته و به این‏مضمون عمل مى‏نمودند.

اگر در جهان از جهان رسته‏اى‏ست دراز خلق برخویشتن بسته‏اى‏ست

و سبب عزلت ایشان این بود که مبادا در بازار و راه و مجامع و عیدگاه ملاحظه‏عصیان پروردگار را نمایند و از دفع آن عاجز باشند.

و چون حال مسامحه در امر به معروف و نهى از منکر را دانستى، و فهمیدى که بر آن‏چه قدر مفاسد مترتب است، خواهى دانست که: امر به معصیت و نهى از طاعت چه‏مفسده‏اى دارد.و چه عقاب در مقابل آن است! روزى حضرت پیغمبر – صلى الله علیه و آله – فرمودند که: «چگونه خواهید بود هرگاه‏زنان شما فاسد شوند؟ و جوانان شما فاسق گردند؟ و امر به معروف نکنید و نهى از منکرننمائید؟ از روى تعجب عرض کردند که: همچنین وقتى خواهد بود؟ فرمود: بلى.و بدتر از این، چگونه خواهید بود هرگاه معروف در نظر شما منکر باشد و منکر معروف؟» .

و هر که تامل کند در اخبار و آثار، و آگاه باشد بر تواریخ و حکایات پیشینیان، وبلاها و عقوباتى که به ایشان رسید، و مشاهده عصر خود را کند، و آنچه در آن حادث‏مى‏شود ببیند از: ابتلاى مردمان بعد از شیوع معاصى، به بعضى آفات سماویه و ارضیه،یقین مى‏کند که: هر عقوبت آسمانى و زمینى، از: طاعون و وباء، و قحط و غلا، وکم شدن آب و باران، و تسلط اشرار و ظالمان، و قتل و غارت و زلزله و امثال اینها، به‏سبب ترک‏کردن مردمان است امر به معروف و نهى از منکر را.

خداوند در آیه ۱۷ سوره جن فرموده : و ان لو اسقاموا علی الطریقة لاسقیناهم ماءً غدقا
امام صادق(ع) ماءً غدق را به علم کثیر تشبیه کرده . یعنی اگر بر راه استقامت می کردند به آنها علم کثیر عطا می کردیم.
شیخ آقا بزرگ طهرانی در اعلام الشیعه درباره سید علی آقای قاضی فرموده : و قد دامت المودة و الصحبة بیننا عشرات السنین فرایته مستقیما فی سیرته کریما فی خلقه شریفا فی ذاته.
علامه حسنزاده آملی می فرماید : اینکه فرمود (فرایته مستقیما فی سیرته) نکته ای بسیار ارزشمند است، چه عمل عمده در سلوک الی الله تعالی استقامت است. نزول برکات و فیوض الهی بر اثر استقامت است . خداوند سبحان در قرآن فرمود :ان الذین قالوا ربنا الله ثم استقاموا تتنزل علیهم الملائکة الا تخافوا و لا تحزنوا و ابشروا بالحنة التی کنتم توعدون نحن اولیاؤکم فی الحیوة الدنیا و فی الاخرة و لکم فیها ما تشتهی انفسکم و لکم فیها ما تدعون نزلا من غفور رحیم
ونیز در همین قسمت فرموده : بدانکه کسانی که گاهی اصحاب حال می شوند ، ارباب مکاشفه نمی گردند. مثلا به پیشامد واقعه و حادثه ای چون به زیارت اهل قبور رفتن ، و یا مرگ کسی را دیدن ، و یا در مجلس وعظ و خطابه نشستن و یا به آفاتی که روی آورده اند ، و از این قبیل امور ممکن است که شخص تا مدتی حالی و سوز و گدازی و التهاب و اضطرابی داشته باشد که کم کم چون بعد عهد منسی است آن حال از او گرفته می شود. اینچنین افراد، نائل به مکاشفه نمی گردند. مکاشفات روزی کسانی می شود که صاحب همت اند و دوام و استقامت در طریقه دارند، به رتبت مقام نائل می آیند.
در همین کتاب، علامه مطلبی را از شرح مناقب محی الدین نقل کرده به این ترجمه :
حال عبارت از معنایی است که بدون کسب بر قلب وارد می گردد و اگر ادامه داشته باشد و بصورت ملکه در آید، مقام نامیده می شود. بنابر این حال هدیه است و مقام، کسب. حال از چشمه جود الهی سرچشمه می گیرد و مقام با بذل کوشش بدست می آید.

در حال فکر به این مطالب و چکونگی کسب استقامت و دوام بودم که یک مقاله ای دیدم از کتابخانه های اهل سنت به زبان عربی به نام (الاستقامة. حقیقتها، أسبابها، آثارها)، اگر خداوند توفیق بدهد تصمیم دارم ترجمه فارسی آن را در این وبلاگ پیاده کنم.
حسبی الله و نعم الوکیل و لا حول و لا قوة الا باالله العلی العظیم و ما توفیقی الا بالله.

گفتم این چند سطر آخر رو هم بنویسم از آنچه گذشت، دنبال بیتی از حافظ گشتم، از ادب حافظ در تعجب ماندم .

گویا با حافظ انس بیشتری گرفتم و گویا که این دری است از معرفت. امروز حافظ با من سخن می گفت و چه سخن های شیرینی.
ای دل گر از آن چاه زنخدان به در آیی ** هر جا که روی زود پشیمان به در آیی
هش دار که گر وسوسه ی عقل کنی گوش ** آدم صفت از روضه ی رضوان به در آیی
شاید که به آبی فلکت دست نگیرد ** گر تشنه لب از چشمه ی حیوان به در آیی
جان می دهم از حسرت دیدار تو چون صبح ** باشد که چو خورشید، درخشان به در آیی
چندان چو صبا بر گمارم دم همت ** کز غنچه چو گل خرم و خندان بدر آیی
در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد ** وقت است که همچون مه تابان به در آیی
بر رهگذرت بسته ام از دیده دو صد جوی ** تا بو که تو چون سرو خرامان بدر آیی
حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مهرو ** باز آید و از کلبه ی احزان به در آیی

ادب عشق فقط در شعر حافظ نیست که جلوه کرده است، آثار و اقوال استاد بزرگ علامه حسنزاده آملی را که نگاه می کنی ، همه عشق است و ادب. نه تنها در قبال خداوند ادب دارد بلکه وقتی از آفریده ای صحبت می کند در کمال احترام است، از اساتیدش به تجلیل و اکرام یاد می کند. این چند روزه یکی از کتابهای ایشان را مطالعه می کردم چقدر مودبانه در باره اساتیدش صحبت کرده، شعرهایی که در رثای استاد الهی طباطبایی ، استاد علامه طباطبایی و صحبت های ایشان درباره این اساتید همه و همه ادب است و احترام است و عشق. از اینجاست که انسان ها به جایی می رسند. عشق وقتی جاری می شود، در سختی ها هم از خداوند گله نمی کنی و همه شکر است. ما فقط مدعی عشق هستیم، به قول حافظ
عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد ** این خواجه درد نیست،‌وگرنه طبیب هست

اخلص فلبک یکفیک القلیل من العمل

قلب خود را از نیت های غیر خدایی خالص بگردان، عمل اندک هم
برای تو کافی خواهد بود.

التماس دعا

www.ghadeer.org

۸:۴۵ صبح:
اما گاهی هم دوست داریم در زندگی ما معجزه ای رخ بدهد و تغییری در ما ایجاد شود و انسان بهتری شویم. این معجزه چیزی نیست جز تصمیم خود ما و دعا. باید از خداوند بخواهیم و عاجزانه دعا کنیم که ما را در راهی که انتخاب کرده ایم کمک کند و آرام آرام شروع به عمل کنیم. و باید بدانیم که این معجزه به یک باره اتفاق نمی افتد و باید در یک فرایند تدریجی و آرام پیش برود. چون در معجزات فردی و تغییرات روحی، آنچه مهم است خود تغییر نیست بلکه مهم دوام آنچه تغییر یافته است. مثلا این مهم نیست که من بتوانم هزار عادت رفتاری جدید را در یک روز در خود ایجاد کنم بلکه این مهم است که بتوانیم یک عادت را آنچنان در خود ایجاد کنم که تا آخر عمر ادامه داشته باشد.
لازم نیست که از اول شروع کنم به نماز شب خواندن بلکه همینکه عادت کنم که نماز صبحم قضا نشود و این تا آخر عمر ادامه داشته باشد خیلی خوب است یا اینکه مثلا عادت کنم به اینکه در هر شرایطی نماز اول وقت بخوانم. معجزه های فردی با کارهای کوچک و آرام آرام است و گاهی نیاز به همراه و مشوق دارد.

خدایا کمک کن به سوی تو حرکت کنیم و برای تو